Historia szkoły

(31kB) Na podstawie prowadzonych zapisów, które znajdowały się w bibliotece kościoła kolegiackiego w Choczu, którą zniszczyli hitlerowcy, można było ustalić, że szkoła w Choczu sięga wieku XIV kiedy to zaczęto kształcić uczniów świeckich. Był to zwrot ku lepszemu, ale nie wystarczający dla zaspokojenia głodu nauki, nie było jej upowszechnienia. Ówczesna szkoła chocka przechodziła wraz z innymi szkołami polskimi ciężkie czasy zrywów i upadków dostosowujących się do wymogów ówczesnego społeczeństwa polskiego. Dzięki inicjatywie miejscowego społeczeństwa w roku 1881 pobudowano w Choczu szkołę o jednej izbie lekcyjnej, do której uczęszczało około 140 dzieci z całej gminy. Uczył je jeden nauczyciel. Po odzyskaniu niepodległości w roku 1919 władze szkolne przysłały do Chocza dwóch nauczycieli, którzy uczyli 195 dzieci na poziomie czwartych klas. W roku 1922/23 została przydzielona czwarta izba lekcyjna, przy czym było czynnych pięć oddziałów. W roku 1926/27 po przydzieleniu piątego nauczyciela, otwarto klasę szóstą. Wobec napływu dzieci z sąsiednich obwodów szkolnych i przyrostu ludności liczba dzieci powiększyła się do 300 osób. W roku 1930/31 otworzono klasę VII, a w roku 1934, przez skomasowanie dwóch klas szkoły powszechnej w Oleścu ze szkołą w Choczu, powiększył się personel nauczycielski do 7 osób. W nowo utworzonym obwodzie znajdowało się 418 dzieci. W roku następnym przyznano szkole w Choczu osiem etatów plus jeden nauczyciel religii płatny od godzin. W wyniku zarządzenia w sprawie planu sieci szkolnej gminy Chocz Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego w Warszawie dnia 17 stycznia 1938 roku przyznało Publicznej Szkole Powszechnej w Choczu trzeci stopień organizacyjny. Na skutek zawiązania się w Polsce Towarzystwa Popierania Budowy Szkół Powszechnych zaczął zradzać się pęd ku budowie szkolnictwa powszechnego. Nauczycielstwo Szkoły w Choczu na jednym ze swoich zebrań postanowiło wystąpić do Dozoru Szkolnego z propozycją podjęcia budowy szkoły w osadzie Chocz. Członkowie Dozoru Szkolnego doceniają potrzebę własnego budynku, wystąpili władz szkolnych z prośbą o zezwolenie na wydowanie szkoły w Choczu. Prośba została załatwiona przychylnie i na początku roku 1938 przystąpiono do budowy. Fundatorem był Oskar Peda. Prace postępowały dość szybko. Budynek miał być oddany do użytku pod koniec roku 1939, lecz wybuch wojny nie pozwolił na zrealizowanie planu. W czasie okupacji budynek stał bezużyteczny. Okupanci hitlerowscy nosili się z zamiarem wykończenia budynku i przebudowaniem go dla celów wojskowych, lecz na prośbę mieszkańców Chocza plany te nie zostały zrealizowane. Po zakończeniu II wojny światowej dzięki inicjatywie Inspektora Szkolnego Kaliskiego przystąpiono do wykończenia budynku. Uroczystego wmurowania aktu erekcyjnego dokonał pan profesor Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu Stanisław Wykrętowicz. Pierwszym kierownikiem Szkoły został pan Franciszek Jangas, następnymi zaś pan doktor Antoni Stangret, pan magister Stanisław Powęzowski, pan magister Stefan Łochyński. Kontynuatorem rozbudowy naszej szkoły jest obecny pan dyrektor magister Krzysztof Wegner.
Okres wdrażania reformy oświatowej był realizowany mimo pewnych oznak załamywania się polskiej gospodarki i upadania wiarygodności ideologii socjalistycznej, na której przez lata tworzono naszą codzienność. Dla naszej szkoły dziesięciolatka 1976 - 1986 to okres wielkich przemian w polityce ustrojowej państwa polskiego.

Wspomnienia pani Marii Woldańskiej:

"Snując wspomnienia o tamtych czasach dołączę swój osobisty wątek. Chociaż nie kontynuuję tradycji rodzinnych w nauczycielstwie to mój związek z tą właśnie szkołą jest duży. Tu byłam przez 7 lat uczennicą, tu jesienią 1969 roku i wiosną 1970 odbywałam praktykę nauczycielską. Do tej szkoły powróciłam już jako nauczycielka w roku szkolnym 1973/1974. Byłam w gronie tych, którzy realizowali program reformy oświatowej nie tylko na lekcjach. W naszej szkole pracowały organizacje młodzieżowe, koła zainteresowań. Uczniów jeszcze wtedy obowiązywał jednolity strój szkolny. Różnorodność i kolorystyka strojów widoczna była tylko w soboty, tzw. "kolorowe soboty". Kontynuowano dobry zwyczaj dotyczący uczniów kończących ósmą klasę: każdy z nich musiał pozostawić jedną pomoc szkolną wykonaną przez siebie. Z początkiem roku szkolnego 1978/1979 nastąpiły zmiany kadrowe w szkole. Dyrektor mgr Stangret poszedł do pracy w kuratorium kaliskim a mgr Stanisław Powęzowski, dotychczasowy zastępca, objął funkcję gminnego dyrektora szkół, którą pełnił do 1982 roku. Przez okres dwóch lat był nauczycielem fizyki, plastyki i wychowania fizycznego. Od września 1982 roku pracował w Pogotowiu Opiekuńczym w Pleszewie. Jako dyrektor i nauczyciel pozostawił po sobie wiele ciepłych wspomnień i dowodów swojej pracy. Nie każdy pamięta, że był twórcą oprawy artystycznej i projektantem sztandaru naszej szkoły.
Rok szkolny 1980/1981 nie był okresem łatwym w pracy, było to wielka niewiadoma. Obok nauki byliśmy zobowiązani do rozdzielnictwa podręczników, zeszytów, przydzielaliśmy dzieciom talony na obuwie, dzieliliśmy zawartość paczek przychodzących z zagranicy. Ukrócaliśmy spekulację słodyczy, którą zaczęli uprawiać nasi uczniowie. W okresie pierwszych tygodni stanu wojennego pełniliśmy całodobowe dyżury w budynku szkolnym. W atmosferze wielkiej niepewności w czerwcu 1992 roku pożegnaliśmy odchodzącego na emeryturę doświadczonego nauczyciela i zastępcę dyrektora do spraw dydaktycznych kolegę Czesława Drobniewskiego. Z naszą szkołą był związany od września 1957 roku. Tu nauczał języka polskiego, biologii, przez długie lata prowadził szkolną bibliotekę. Chętnie pomagał prostować krnąbrne charaktery naszych wychowanków. Pod nowym kierownictwem w składzie mgr Krzysztof Wegner (który dyrektorem szkoły jest do dnia dzisiejszego) i kolega Stanisław Bącler kontynuowaliśmy tradycje szkoły, realizowaliśmy programy, do których w międzyczasie wprowadzano poprawki, uzupełnienia dla naszej szkoły i ojczyzny."

Materiał opracowany przez Marię Woldańską

Zobacz zdjęcia z historii szkoły